Şiir

Tabut

Geniş ama boğucu
Mavi tavanlı tabutum
Gecenin siyah kokusu içimde
Saçımın her telinde insanlar
Asılıyor, çekiştiriyor, sürüklüyorlar
İçimde bir mahşer hazırlıyorum
Öyle böyle değil
Kızılca kıyametler koparacağım
Ardından asıp keseceğim
İnancımı hiç edenleri
Aç şu göğün kapaklarını
Yoksa yanacağım içimdeki bu kibrit çöpleriyle
Zaten yakıyor şu toprak ayaklarımı
Zaten kaynar sular iniyor başımdan
Deccalin peşinden gideceğim
Sök şu çaktığın yıldızları
Bir paradoks bu yaşadığım
Ölmeye korkak bir ceset bu kovduğun

             

Emine Kuş

Kimim ben?

ÖncekiAhmet Ümit ve 'İstanbul Hatırası'
SonrakiKördüğüm