Şiir

Çocukluktan Kalan

Çocuktun henüz,
Labirentleri yoktu düşüncelerinin
Olanı anlardın yalnız olanı yaşardın
Tesadüfler sorgusuz
Ayaların Allahsızdı
Kaçmıyordun lâkin yakalandın!
Tuttular küçücük kafanı
Açıp içini, avuçladılar hunharca
Önce parmak izlerini bıraktılar
Ardından parmaklarını, ellerini, kollarını, bedenlerini, …
Zaman geçmiş, görmüştün!
Etten kemikten benzeşerek, körpe zihninde
Nasıl oluştuğunu
Yokluğun dolaylı anlatımı olan,
Anasız, babasız ve öncesiz sonrasız
Allah’ın!
Öyle ki bisikletten düşmemesi
Ve korkmaması büyük çocuklardan
Erimeyen dondurma kadar, uzak ve gerçekti!
Bir o kadar güzel!
Şimdi büyüdün
Biliyorsun Allah bisiklete binmez kavga etmez
Hele dondurmaya hiç benzemez.
Anla çocuk!
Allah kendi kendini var edemez!

             

Doğuhan Dağ

1986 yılının 9 Ocağında Sivas'ın Kangal ilçesinde doğdu. Aslen Kırşehir Akçakent'lidir. Çocukluğu muhtelif yerleşkelerde geçti, bu sebepten kendini bir yere ait hissedemedi. Ama en çok Çorum'un Osmancık ilçesini sevdi. Üniversite yıllarını Sivas Cumhuriyet Üniversitesinde Antropolojiyle geçirdi. Mezun olmasına rağmen hayatının yarısı Antropoloji, diğer yarısı da muhtelif amaçlar içindir. Edebiyatla münasebeti fazla eskiye gitmez (8-9 yıl). Masal Fanzin'de "Ölü Cenin" ismiyle yazmışlığı vardır. Yazmayı, okumayı, koşmayı ve bisiklete binmeyi sever.

ÖncekiKaknüslere Manifesto 2: Biz Kime Benzeriz?
SonrakiVazife